Tu jesteś: Wygraj bitwę o zdrowie | Bitwaozdrowie.pl » Dziecko » Łuszczyca u dzieci – objawy, rokowania, leczenie

Łuszczyca u dzieci – objawy, rokowania, leczenie

Łuszczyca u dzieci – objawy, rokowania, leczenie
+

Łuszczyca jest niełatwą chorobą skóry, polegającą na zaburzonym rytmie wzrostu i regeneracji naskórka. Choć ma charakter niezakaźny i przechodzi samoistnie, nie możemy zapominać, że pozostaje chorobą nieuleczalną i nawracającą. U dzieci może być wyjątkowo dokuczliwa.

Jak rozpoznać łuszczycę u dziecka?

Łuszczycę zarówno u dziecka, jak i u dorosłego rozpoznaje lekarz dermatolog na podstawie obrazu klinicznego. W przypadkach, które budzą wątpliwości, dodatkowo zleca on badanie dermatoskopowe lub histopatologiczne.

U dzieci łuszczyca bardzo często występuje w okolicach pachwin, małżowin usznych czy na powiekach. Może mieć zakres łagodny lub ostry, formę plackowatą, krostkową lub kropelkową. Najczęściej towarzyszy jej świąd skóry.

Łuszczyca to choroba o skomplikowanej etiologii, wskazującej na podłoże genetyczne. Ma charakter przewlekły i nawrotowy. Oznacza to, że przez długi czas może nie dawać żadnych objawów, a gdy pojawią się czynniki sprzyjające powraca. Do takich czynników zaliczamy między innymi silny stres, infekcje górnych dróg oddechowych, próchnicę, grzybicę i inne choroby o przebiegu infekcyjnym oraz wirusowym.

 

Łuszczycowe pieluszkowe zapalenie skóry

U bardzo małych dzieci bywa rozpoznawane łuszczycowe pieluszkowe zapalenie skóry. Obejmuje ono charakterystyczny obszar pachwin. Ze względu na wyjątkową częstość występowania w tym miejscu także AZS czy zwykłego pieluszkowego zapalenia skóry, postać tę trudno jednoznacznie zdiagnozować na samym początku leczenia.

Zwykle potwierdza ją oporność na leczenie wdrażane w przypadku pieluszkowego zapalenie skóry. Wiele dzieci z łuszczycowym pieluszkowym zapaleniem skóry nie choruje na tę chorobę w wieku późniejszym.

 

Leczenie łuszczycy u dzieci

Terapia łuszczycy u dzieci polega przede wszystkim na zapobieganiu nawrotom choroby oraz kontrolowaniu jej przebiegu. Ważne jest odpowiednie nawilżanie skóry przy pomocy emolientów. W sytuacji, gdy następuje wysiew stosuje się leki miejscowe, dobrane indywidualnie do pacjenta.

Zwykle zaleca się aplikowanie na skórę leków ogólnych, które dzieci tolerują lepiej niż dorośli. Specyfiki te jednak podaje się sekwencyjnie lub interwałowo. U dzieci powyżej 12. roku życia, ze zmianami obejmującymi 15-20% skóry można wdrożyć terapię światłem.